Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Σύντομος βιογραφία του Άνθιμου Γαζή


Ο Άνθιμος Γαζής γεννήθηκε το 1758 στις Μηλιές από φτωχούς γονείς. Βαπτίσθηκε με το όνομα Αλέξανδρος ενώ όταν χειροτονήθηκε σε ιεροδιάκονο το άλλαξε. Το οικογενειακό του όνομα Γκάζαλης το άλλαξε στο ελληνικότερο Γαζής. Παρακολούθησε μαθήματα κοντά στον ιερομόναχο Άνθιμο Παπαπανταζή και στην Ζαγορά όπου υπηρετούσε ένα εύπορο αλλά φιλάργυρο κληρικό. Το 1774 γύρισε στις Μηλιές όπου χειροτονήθηκε διάκονος, παίρνοντας το όνομα Άνθιμος, το όνομα δηλαδή του δασκάλου του. Ένα χρόνο αργότερα έγινε ιερέας και πήγε στην Βυζίτσα για να εργασθεί ως δάσκαλος με μικρό μισθό. Στο διάστημα της παραμονής του εκεί μελέτησε αρχαίους συγγραφείς Μετέπειτα πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης, και εργάσθηκε και πάλι ως δάσκαλος. Το 1796 θα περάσει στην Αυστριακή πρωτεύουσα για να σπουδάσει μαθηματικά όπου και εξελέγχθηκε προϊστάμενος του ναού του Αγίου Γεωργίου της Ελληνικής κοινότητας Βιέννης.



Η Βιέννη, με την ανθούσα εκείνα τα χρόνια μεγάλη ελληνική παροικία, αποτέλεσε ιδεώδη τόπο για ιερατική και πνευματική μαζί παρουσία του Γαζή. Έτσι ανέπτυξε έντονη πνευματική αλλά και πολιτική (επαναστατική) δραστηριότητα, καθώς είχε γνωριστεί και αποτελούσε άτυπο συμβουλάτορα του μετέπειτα πρώτου κυβερνήτη του ελεύθερου πλέον ελληνικού κράτους, του Ιωάννη Καποδίστρια. Παράλληλα ήταν από τα πρώτα μέλη που εντάχθηκαν στην Φιλική Εταιρία και διαδραμάτισε ιδιαίτερο ρόλο στον εθνικό ξεσηκωμό, όπως θα αναφέρουμε στην συνέχεια.



Στα πλαίσια της εκδοτικής του και μεταφραστικής του δραστηριότητας εξέδωσε το 1811 το φιλολογικό περιοδικό «Λόγιος Ερμής» το οποίο αποτέλεσε περιοδικό - σταθμό στα χρονικά του Ελληνικού Διαφωτισμού, καθώς υπήρξε το πρωτοπόρο και φωτεινότερο περιοδικό που εκδόθηκε στα προεπαναστατικά χρόνια. Ο «Λόγιος Ερμής» ήταν το πρώτο σοβαρό ελληνικό περιοδικό που εκδιδόταν στα χρόνια της σκλαβιάς, και συγκέντρωνε στις σελίδες του τους πιο γνωστούς λόγιους της εποχής. Από τις σελίδες του δόθηκαν αξιοπρεπείς μάχες γύρω από το γλωσσικό θέμα, μεταξύ των αρχαϊστών, που αντιπροσώπευε η παράταξη του Αδαμάντιου Κοραή, και των υπολοίπων που πρέσβευαν την επικράτηση της νεοελληνικής ζωντανής γλώσσας. Το νεοσύστατο περιοδικό φύτρωσε κάτω από την άγρυπνη λογοκρισία του ιδρυτή της Ιεράς Συμμαχίας του Μέττερνιχ, ο οποίος αντιμαχόμενος κάθε ιδέα για απελευθέρωση των υπόδουλων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία λαών, παρακολουθούσε κάθε παράξενο γραφτό, ικανό να διαταράξει τις άριστες σχέσεις του με την Πύλη και τον Σουλτάνο. Έτσι, ο Γαζής και το περιοδικό του παρακολουθούνταν άγρυπνα απ' την αυστριακή αστυνομία. Σε μία αναφορά μυστικού πράκτορα της Βιέννης στην προϊσταμένη του αρχή, αναφέρονται τα παρακάτω για τον «Λόγιο Ερμή»:

. «O Άνθιμος Γαζής εκδίδει με την άδεια της λογοκρισίας περιοδικόν εις νεοελληνικήν γλώσσαν υπό τον τίτλο «Λόγιος Ερμής». Το περιοδικόν τούτο καίτοι εξωτερικώς επιδιώκει να «διαφωτίση φιλολογικώς το Ελληνικόν Έθνος», αποτελεί εν τούτοις συγχρόνως το σημείον συγκεντρώσεως των εν διασπορά Ελλήνων, οι οποίοι υπέρ ποτέ άλλοτε ονειροπολούν την αναγέννησιν της Ελλάδος. Ο Γαζής ευρίσκεται ωσαύτως εις στενωτάτας σχέσεις με τον Μητροπολίτην της Βλαχίας Ιγνάτιον, ο οποίος παίζει εκεί έναν σπουδαίον ρόλο, πληρώνει ένα μέρος των εξόδων της εκδόσεως και διανέμει δωρεάν αντίτυπα του «Λογίου Ερμού». Επί την αναγέννησιν αυτήν της Ελλάδος τρέφουν ελπίδας συγχρόνως το Παρίσι και η Πετρούπολις, ενώ η προαγωγή των ελπίδων αυτών φαίνεται ότι αποτελεί την μονομανίαν του Γαζή».
Ο «Λόγιος Ερμής» εκδιδόταν μέχρι το 1816. Κάτω από το καθεστώς της Ιεράς Συμμαχίας, που εξέφραζε την πιο άτιμη και ανίερη συμφωνία των μεγάλων της Ευρώπης, να κρατούν τους μικρούς λαούς στα δεσμά της σκλαβιάς, ήταν αδύνατο να μακροημερεύσει ένα τόσο προοδευτικό και αγωνιστικό περιοδικό, σε μια περίοδο μάλιστα που ένας μικρός λαός, όπως ο ελληνικός, ξεσηκωνόταν κατά των τυράννων του.



Το 1814 υπογράφει μαζί με τον Γρηγόριο Κωνταντά το ιδρυτικό της Μηλιώτικης Σχολής και αρχίζει πλέον να συγκεντρώνει οικονομικές ενισχύσεις από τους ομογενείς, για την αποπεράτωση των εργασιών και την λειτουργία της. Προσανατολίζεται πλέον στο να επιστρέψει πλέον για μόνιμη εγκατάσταση στην πατρώα γή, αφού προηγουμένως έχει φροντίσει να αποστείλει στις Μηλιές, για τις ανάγκες της Σχολής, όλη του την βιβλιοθήκη, η οποία αριθμούσε άνω των 10.000 τόμων. (Οι τόμοι αυτοί αποτέλεσαν την βιβλιοθήκη της Μηλιώτικης Σχολής και κατά το μεγαλύτερο μέρος τους σώζονται σήμερα στην Βιβλιοθήκη του χωριού).



Από τα προηγούμενα ακόμα χρόνια είχε γνωριστεί στην Βιέννη με τον Καποδίστρια, υπουργό τότε εξωτερικών της Ρωσίας, αλλά και με τον ίδιο τον τσάρο Αλέξανδρο, που λειτουργήθηκε στην εκκλησία του. Σαν μακρινός επίσης αντίλαλος έφτασαν στ' αυτιά του και οι πληροφορίες για μια Επαναστατική Εταιρία που οργάνωνε μυστικά τον ξεσηκωμό των σκλάβων συμπατριωτών του. Στην αρχή, όντας ο ίδιος οπαδός του Κοραή που πρέσβευε πως θα έπρεπε να προπαρασκευασθεί ιδεολογικά και πνευματικά το έθνος πριν προχωρήσει σε επαναστατικά εγχειρήματα, δεν ήταν σύμφωνος για τέτοια εγερτήρια κινήματα και μάλιστα όταν του έκαναν τις πρώτες κρούσεις ο Σκουφάς και ο Τσακάλωφ να γίνει μέλος της Φιλικής Εταιρίας, ο ίδιος αρνήθηκε. Αργότερα όμως (μάλλον στο 1817), ακολουθώντας την φωνή της φλογερής καρδιάς του, δέχεται να μυηθεί στους σκοπούς της Φιλικής Εταιρίας, της οποίας μάλιστα δεν αργεί να γίνει από τα κορυφαία ηγετικά στελέχη και από τα πιο ενθουσιώδη και δραστήρια μέλη, χάρη στην παμβαλκανική του ακτινοβολία.



Το τελευταίο γράμμα του απ' τη Βιέννη το έστειλε ο Γαζής στον Κωνσταντά στις 13 Μαρτίου 1817, και τον πληροφορούσε μ' αυτό πως θα έφευγε πια από εκεί και θα ερχόταν μέσω της Πόλης στο Πήλιο και στις Μηλιές για να τον συνδράμει στην παιδευτική λειτουργία της νεοσύστατης Σχολής τους. Πρώτος σταθμός αυτού του ταξιδιού της οριστικής επιστροφής από την αποδημία του Γαζή ήταν η Οδησσός, όπου συναντιέται με τους πρωτεργάτες της Φιλικής Εταιρίας Σκουφά, Ξάνθο και Τσακάλωφ κι επεξεργάζονται μαζί τα σχέδια του μελλούμενου να ξεσπάσει σε λίγο καιρό πανεθνικού ξεσηκωμού.





Περνώντας κατόπιν από την Κωνσταντινούπολη, φροντίζει και συγκεντρώνει από τους εκεί ομογενείς χρήματα για την λειτουργία της Σχολής, κι ύστερα κατεβαίνει στην Ελλάδα, κάνοντας τον περιηγητή και κρυφά τον εθνεγέρτη επαναστάτη. Επισκέπτεται τις Σπέτσες και την Ύδρα και κουβεντιάζει με τους καραβοκύρηδες καπεταναίους, πάει και στην Αθήνα κι ορκίζει πολλούς πατριώτες στα μυστικά της Εταιρίας, περνάει και στον Μοριά και συναντιέται με κάμποσους αρματολούς, ενώ και μετά την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη του Πηλίου, τον βρίσκουμε ένα χρόνο αργότερα στη Φωκίδα, στην Πίνδο, στον Όλυμπο και στη Χαλκιδική να κατηχεί στα μυστικά του Αγώνα μπαρουτοκαπνισμένους οπλαρχηγούς και καπεταναίους.



Σαν έφτασε στις Μηλιές, του έγινε θερμή υποδοχή από τους συγχωριανούς του, που βέβαια τον περίμεναν σαν δάσκαλο στο καινούργιο σχολειό τους. Ωστόσο, ο Γαζής, δεν κατέβηκε στην Ελλάδα για να εφοδιάσει με πτυχία σπουδαστές, μα για να ετοιμάσει ψυχωμένους και πιστούς μαχητές της λευτεριάς. Ωστόσο και για να μη δώσει λαβές σε υπόνοιες που θα ήταν επικίνδυνες για την εξέλιξη του Αγώνα στους ανυποψίαστους για την επαναστατική αποστολή του συμπατριώτες του και κυρίως βέβαια στον Κωνσταντά, του οποίου γνώριζε την μετριοπάθεια, το σκεπτικισμό και τη συντηρητικότητα, καθώς και την πάγια θέση του που ήταν αρνητική για ένα όχι σωστά και σχολαστικά σχεδιασμένο και οργανωμένο επαναστατικό κίνημα, ο Γαζής ανέλαβε διδασκαλικά καθήκοντα στη Σχολή. Ο ίδιος όμως, με διάφορες προφάσεις, λίγο ασχολήθηκε μ' αυτά, αφήνοντας τον Κωσταντά, στον οποίο ως την τελευταία ώρα δεν ανακοίνωσε τίποτε για τα επαναστατικά σχέδιά του, να ασκεί το κύριο εκπαιδευτικό έργο. Κι αυτός, έτρεχε με κάθε ευκαιρία στα χωριά του Πηλίου, κατηχώντας μυστικά και συσπειρώνοντας γύρω του όλα τα αγωνιστικά στοιχεία της Θεσσαλομαγνησίας, και κυρίως τους πιο ψυχωμένους πρόκριτους των πηλιορείτικων χωριών και τους Μπασδεκαίους αρματολούς, που από παράδοση είχαν το πάνω χέρι στο Πήλιο αλλά και στις περιοχές του Βελεστίνου, του Αλμυρού και του Δομοκού, καθώς και άλλους θεσσαλομάγνητες οπλαρχηγούς και μικροκαπεταναίους. Ακόμα ήρθε σε συνεννόηση με τους Υδραίους και Σπετσιώτες καραβοκύρηδες να του στείλουν στη δεδομένη ώρα το στόλο τους, για να ενισχύσουν την πηλιορείτικη εξέγερση όταν αυτή θα ξεσπούσε.



Στις 10 Απριλίου του 1821, ημέρα Πάσχα, συγκεντρώθηκαν στις Μηλιές, στο σπίτι του Φιλικού Γιάννη Δήμου, που ήταν και δεξί χέρι του Γαζή, όλοι οι Φιλικοί της περιοχής και ασχολήθηκαν με την καλύτερη οργάνωση του κινήματος. Εκεί διαβάστηκαν και από το Γαζή τα έγγραφα που του είχε στείλει ο Δημήτριος Υψηλάντης, με τον οποίο ο ίδιος, όπως και όλη η ηγετική ομάδα της Φιλικής Εταιρίας, είχε τακτική επαφή για τον καλύτερο συντονισμό του Αγώνα. Τότε ήταν που για πρώτη φορά μάθαινε τα σχετικά καθέκαστα κι ο συνεργάτης του Γρηγόριος Κωνσταντάς, ο οποίος, και παρά τις αρχικές του επιφυλάξεις, συντάχθηκε με τους επαναστάτες. Την ίδια μέρα, την ώρα που ο παπάς έψελνε στις εκκλησιές το «Χριστός Ανέστη», οι μυημένοι Φιλικοί των χωριών του Πηλίου, συνεννοημένοι με τον Γαζή, φωνάξανε στις εκκλησιές «Ελλάς Ανέστη», για να σφυγμομετρήσουν τις αντιδράσεις του λαού. Και καθώς δεν υπήρξε καμιά αντίδραση, ο Γαζής και οι συνεργάτες του κανόνισαν τις τελευταίες λεπτομέρειες της πηλιορείτικης επανάστασης και όρισαν σαν σύνθημα για την έναρξη του ξεσηκωμού των χωριών, τον ερχομό στον Παγασητικό κόλπο των σπετσιώτικων και υδραίϊκων πολεμικών καραβιών, που είχαν οριστεί για να πολιορκήσουν το Κάστρο του Γόλου.



Τα ελληνικά πλοία μπήκαν στον Παγασητικό στις 6 Μαίου και την επόμενη μέρα αράξανε μπροστά στο Κάστρο του Γόλου, που το πολιορκούσαν κιόλας οι πηλιορείτες επαναστάτες, με αρχηγό τον Κυριάκο Μπασδέκη. Την ίδια μέρα (7 Μαίου ) κηρύσσεται κι επίσημα η επανάσταση στη Θεσσαλομαγνησία, με δύο σημαντικά γεγονότα, μέσα από τα οποία επισημαίνεται ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Γαζή. Το πρώτο είναι η ύψωση από τον ίδιο τον φλογερό ρασοφόρο πρωτοεπαναστάτη της επαναστατικής σημαίας (σ.σ. η σημαία αυτή φυλάσσεται σήμερα στην Βιβλιοθήκη του χωριού) στην πλατεία των Μηλεών, και το δεύτερο είναι η κυκλοφορία της πρώτης επαναστατικής διακήρυξης «προς τους λαούς της Ζαγοράς, των Φερών και της Αγυιάς» που υπογράφει ο ίδιος, ως «επίτροπος της Υπερτάτης Αρχής».



Ωστόσο η συνέχεια δεν δικαίωσε τις προσδοκίες του Γαζή και των συνεργατών του. Το πρώτο εκείνο επαναστατικό κίνημα της Θεσσαλομαγνησίας απέτυχε, σχεδόν στο ξεκίνημά του. Κύριες αιτίες της αποτυχίας του, οι εμφανείς αδυναμίες στην πολιτική οργάνωση του κινήματος, η μη αξιόμαχη στρατιωτική συγκρότηση των επαναστατών, η έλλειψη πολεμοφοδίων και στρατιωτικών ενισχύσεων από την υπόλοιπη Ελλάδα και κυρίως το γεγονός ότι οι στρατιωτικές ενισχύσεις των Τούρκων ήταν πολύ κοντά, και συγκεκριμένα στην τουρκοβριθή Λάρισα, και η έγκαιρη και ανεμπόδιστη επέμβασή τους δεν παρουσίαζε προβλήματα. Αποτέλεσμα; Τ' ασκέρια του Μαχμούτ Πασά Δράμαλη, κατέφθασαν τις αμέσως επόμενες μέρες του κινήματος στο Πήλιο, και αφού έλυσαν την πολιορκία του Κάστρου του Γόλου, μέσα στο καλοκαίρι του 1821 κατέπνιξαν την εξέγερση των πηλιορείτικων χωριών.



Μετά την αποτυχία του κινήματος ο Γαζής κατέφυγε στη νότια Ελλάδα, όπου και συνέχισε την επαναστατική του δραστηριότητα, ως αντιπρόσωπος της Θεσσαλομαγνησίας σε όλες σχεδόν τις Εθνικές Συνελεύσεις, ως μέλος του Αρείου Πάγου της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος, και ως μέλος επίσης της «Επιτροπής των στρατευμάτων για την φύλαξη των μερών». Από τις θέσεις αυτές μεριμνούσε στο να διατηρείται ζωντανό το ενδιαφέρον της Κυβέρνησης για επανάληψη των εγερτήριων κινημάτων στο Πήλιο, κι ήταν από τους πρωταγωνιστές της αναθέρμανσης του πηλιορείτικου ξεσηκωμού στα 1823. Ενός ξεσηκωμού που, όπως και ο προηγούμενος του 1821, στοίχισε ακριβά στα πηλιορείτικα χωριά και που επίσης δεν είχε τα αναμενόμενα από τον ίδιο θετικά αποτελέσματα για την απελευθέρωση της πατρίδας τους.



Ωστόσο η αποτυχία κι αυτού του επαναστατικού κινήματος στο Πήλιο απογοήτευσε το Γαζή, ο οποίος αποσύρθηκε στα 1824 στην Τήνο και λίγο αργότερα στην Σύρο, όπου κι ασχολήθηκε με την αναδιοργάνωση των σχολείων τους, ενώ για κάποιο διάστημα το 1827 τον βρίσκουμε και στην Σκύρο. Με τον ερχομό του Καποδίστρια, ο Γαζής, παρά την παλιά του φιλία με τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας, παραμερίστηκε από την διαχείριση των κοινών, όπως και πολλοί άλλοι Φιλικοί. Κι αυτή την παραγκώνισή του ο Γαζής δεν μπόρεσε να την ξεπεράσει. Και καθώς και η υγεία του ήταν πια σοβαρά κλονισμένη και ζούσε πια «εν εσχάτη πενία και αθλιότητι» στη Σύρο, όντας χωρίς καμιά οικονομική βοήθεια ή σύνταξη από το επίσημο κράτος, που τον αντάμειβε με την πλήρη αδιαφορία του για τις μεγάλες εθνικές του υπηρεσίες, ο Γαζής δεν άντεξε και πέθανε στις 24 Νοεμβρίου του 1828.



Η κηδεία του ήταν πάνδημη στην Ερμούπολη της Σύρου κι έγινε με μεγάλες τιμές, ενώ η είδηση του θανάτου του μεγάλου Μηλιώτη διαφωτιστή κι επαναστάτη λύπησε βαθιά τους αμέτρητους σε όλη την Ελλάδα συνεργάτες, συναγωνιστές και φίλους του αλλά κι αυτούς τους πολιτικούς αντιπάλους του. Η επίσημη όμως Πολιτεία δεν απέδωσε τις οφειλόμενες τιμές στον πηλιορείτη λόγιο και αγωνιστή...».



(Σ.Σ. Χώμα από τον χώρο ταφής του Άνθιμου Γαζή στην Σύρο, μεταφέρθηκε στις Μηλιές το 2003, και εναποτέθηκε σε κενοτάφιο που κατασκευάστηκε δίπλα στον τάφο του Γρηγ. Κωνσταντά, ανατολικά από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Νεομάρτυρα, ακριβώς δίπλα στον χώρο που υπήρχε ως το 1943 το κτίριο της Μηλιώτικης Σχολής. Το τριπλό μνημείο που υπάρχει σήμερα εκεί, ολοκληρώθηκε σχετικά πρόσφατα - στις 9 Οκτωβρίου 2005 - με την μεταφορά και εναπόθεση λάρνακας με χώμα από τον τάφο του Δανιήλ Φιλιππίδη στο Μπάλτς της Μολδαβίας. Τις σχετικές εκδηλώσεις - που έγιναν με αφορμή το 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο για τους 3 Μηλιώτες Δάσκαλους του Γένους - τίμησαν με την παρουσία τους 2 Πρόεδροι Δημοκρατίας: οι κ.κ. Κάρολος Παπούλιας Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας και Βλαντιμίρ Βορόνιν Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Μολδαβίας, οι οποίοι σε ανάμνηση της επίσκεψής τους φύτεψαν 2 πλατάνια στον χώρο).



Από το 2003, η επέτειος της κήρυξης της Επανάστασης του Πηλίου από τον Άνθιμο Γαζή, εορτάζεται επίσημα με ειδική τελετή που πραγματοποιείται στον ναό των ΠαμμεγίστωνΤαξιαρχών.



Πηγή
Γιάννης Μουγογιάννης, 3 Μηλιώτες διδάσκαλοι του Γένους

"
read more

Ο Ν. Χρουστσόφ απειλεί να βομβαρδίσει την Ακρόπολη (Αύγουστος 1961)

Μετά την προσωρινή ύφεση του Κυπριακού με την έναρξη διαπραγματεύσεων στο Λονδίνο και την εκ νέου ενεργότερη ένταξη της Ελλάδας στον συμμαχικό στρατιωτικό συνασπισμό του ΝΑΤΟ το 1958 με την έναρξη συζητήσεων για εγκατάσταση πυραύλων μέσου βεληνεκούς, η κομμουνιστική ηγεσία της ΕΣΣΔ αποφάσισε να ασκήσει διπλωματική και ψυχολογική πίεση εις βάρος της Ελλάδος. Η πίεση αυτή εκδηλώθηκε με την επιδεικτικά φανερή στρατιωτική ενίσχυση της Βουλγαρίας που έτσι απέκτησε συντριπτική υπεροχή πυρός σε σχέση με την Ελλάδα, με τον "πόλεμο των γραμματοσήμων"* αλλά και με απειλητικές δηλώσεις του γενικού γραμματέα του Ρωσικού κομμουνιστικού κόμματος Νικίτα Χρουστσόφ, που 'σύμβούλευε' την Ελλάδα να αποφύγει την εγκατάσταση ΝΑΤΟικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς στο έδαφος της.

Ταυτόχρονα η ΕΣΣΔ χρηματοδοτούσε μυστικά την ΕΔΑ στην Ελλάδα, που είχε αποδυθεί σε έναν επιτυχημένο πολιτικό αγώνα ήδη από το 1957 με συνθήματα και εκδηλώσεις υπέρ της ειρήνης και κατά της χρήσης πυρηνικών όπλων, πολιτική που εμμέσως στρεφόταν και κατά της οριστικής ένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ. Η 'αντιπολεμική' δραστηριότητα της ΕΔΑ είχε απήχηση στο εκλογικό σώμα και σε συνδυασμό με το εκλογικό σύστημα και άλλους παράγοντες την οδήγησαν στην αξιωματική αντιπολίτευση στις εκλογές του 1958. Το καλοκαίρι του 1961 ξέσπασε η κρίση του Βερολίνου με τους Σοβιετικούς να ξεκινούν την ανέγερση του τείχους που διχοτόμησε την πόλη απομονώνοντάς το Δυτικό κομμάτι της ακόμη περισσότερο.Η αντιπαράθεση των δύο συμμαχιών είχε κλιμακωθεί επικίνδυνα..





Μέσα σε αυτό το κλίμα τον Αύγουστο του 1961, ο Νικίτα Χρουστσόφ απείλησε ανοικτά την Ελλάδα (και δευτερευόντως την Τουρκία)με στρατιωτική επέμβαση σε περίπτωση που θα επέμενε στην ένταξη της στο ΝΑΤΟ. Οι δηλώσεις αυτές έγιναν από τον Χρουστσόφ στον Έλληνα πρεσβευτή στην ΕΣΣΔ και δόθηκαν στην δημοσιότητα στις 11 Αυγούστου επ΄ ευκαιρία της συνάντησης του με Ρουμάνους αξιωματούχους. Το περιεχόμενο τους ήταν το ακόλουθο:



'Κύριε πρεσβευτά δεν επιθυμώ να σας απογοητεύσω. Επί του προκειμένου όμως σφάλετε. Φυσικώ τω λόγω ως πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου δεν θα διατάξω ποτέ όπως βομβαρδιστεί η Ακρόπολις. Δεν θα διστάσω όμως να διατάξω τας αρμοδίους στρατιωτικάς αρχάς να συντρίψουν τας στρατιωτικάς βάσεις του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα. Και βεβαίως οι Σοβιετικοί στρατιωτικοί δεν θα φεισθούν τους ελαιώνας σας, ούτε την Ακρόπολιν, διότι αι βόμβαι ουδεμίαν κάνουν διάκρισιν'.



Οι δηλώσεις αυτές έκαναν τον γύρο του κόσμου και προκάλεσαν έκπληξη και αρνητικά σχόλια στην ευρύτερη κοινή γνώμη του Δυτικού κόσμου αλλά και από πλευρές που αντιμετώπιζαν θετικά την ΕΣΣΔ. Ο αρνητικός αυτός αντίκτυπος στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, σε μια εποχή εντατικής προπαγανδιστικής προσπάθειας σε επίπεδο εντυπώσεων από τις δύο υπερδυνάμεις, θορύβησε την Σοβιετική πλευρά που προσπάθησε να απαλύνει το ιταμό τους περιεχόμενο ανασκευάζοντας τις δηλώσεις και δίνοντας τους ένα μετριοπαθέστερο περιεχόμενο.



Οι απειλές της ΕΣΣΔ έτυχαν μεγάλης δημοσιότητας από τις εφημερίδες της εποχής και θορύβησαν την Ελληνική κοινή γνώμη. Ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής δήλωσε πως "Ο κ. Κρούστσεφ δύναται και ηπείλησε να καταστρέψει την Ακρόπολιν, δεν δύναται όμως να καταστρέψει τα ιδεώδη που συμβολίζει ο ιερός αυτός βράχος" ενώ ακόμη και η Ένωση Κέντρου καταδίκασε τις ιταμές αυτές απειλές ("το έθνος δοκιμάζει ευλόγως βαθυτάτην έκπληξιν από την αδικαιολόγητον επίθεσιν των ηγετών της Σοβιετικής Ένωσης....όταν όμως συμβή η ιστορική ώρα να επιβάλλη επιλογήν, ο Ελληνισμός κατά την μακραίωνη Ιστορία του έχει αποδείξει ότι θυσιάζει την ειρήνη χάριν της ελευθερίας, αλλά ουδέποτε την ελευθερίαν χάριν της ειρήνης. Και ούτη είναι η λάμψις του εις την Ιστορίαν" δήλωσε ο Παπανδρέου) σε μια εποχή γενικότερης πολιτικής οξύτητας και αντιπαράθεσης με την ΕΡΕ σε όλα τα επίπεδα. Στον "ανένδοτο αγώνα" που ακολούθησε το θέμα της παγκόσμιας πολεμικής ύφεσης δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου από την "Ένωση Κέντρου".



*Πόλεμος των γραμματοσήμων: Όταν ο Μανώλης Γλέζος καταδικάστηκε από Ελληνικό δικαστήριο σε 5 χρόνια φυλάκιση για κατασκοπεία υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης, η ΕΣΣΔ εξέδωσε γραμματόσημο προς τιμήν του. Η Ελληνική κυβέρνηση απάντησε εκδίδοντας γραμματόσημο με τον Ίμρε Νάγκι, πρωθυπουργό της Ουγγαρίας κατά την αντικομμουνιστική εξέγερση του 1956, ο οποίος εκτελέστηκε το 1958.



Ι. Β. Δ.



Πηγές



Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Στα σύνορα των 2 κόσμων (η Ελλάδα και ο Ψυχρός πόλεμος 1952-1967), εκδόσεις Παττάκη



Εφημερίδες "Μακεδονία" και "Εμπρός"

Νικίτα Χρουστσόφ - 1894-1971

"
read more

Η ΙΙΙ Ορεινή Ταξιαρχία και η απελευθέρωση του Ρίμινι (14 Σεπτεμβρίου 1944)

Συγκρότηση της III Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας



Μετά την καταστολή του στασιαστικού κινήματος της 6ης Απριλίου 1944, τη διάλυση των μονάδων που αναμίχθηκαν σε αυτό, τον αφοπλισμό των ανδρών τους και τη μεταφορά τους σε διάφορα

στρατόπεδα συγκεντρώσεως, άρχισαν έντονες ενέργειες της Ελληνικής Κυβερνήσεως προς το Γενικό Στρατηγείο Δυνάμεων Μέσης Ανατολής (ΓΣΔΜΑ), για την αναδιοργάνωση του Ελληνικού Στρατού Μέσης Ανατολής και τη συγκρότηση νέων μονάδων, ικανών να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις των Συμμάχων στα διάφορα μέτωπα.



Οι συνεννοήσεις της Ελληνικής Κυβερνήσεως με το ΓΣΔΜΑ κατέληξαν στην απόφαση να συγκροτηθεί από επιλεγμένους αξιωματικούς και οπλίτες των μονάδων που διαλύθηκαν ή από μονάδες που δεν είχαν λάβει μέρος στο στασιαστικό κίνημα της 6ης Απριλίου, με βάση αυτές της II Ταξιαρχίας, μια νέα ταξιαρχία ορεινής συνθέσεως. Το σχετικό έγγραφο του ΓΣΔΜΑ εκδόθηκε στις 31 Μαΐου 1944 και αμέσως προχώρησε, με την εποπτεία της 9ης Βρετανικής Στρατιάς, η συγκρότηση της νέας ταξιαρχίας, με την επωνυμία 'III Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία' (III EOT). Ως χώρος συγκροτήσεως της Ταξιαρχίας ορίσθηκε το Στρατόπεδο Ινσαρίγιε του Λιβάνου και πρώτος διοικητής αυτής ο Συνταγματάρχης Πεζικού Τσακαλώτος Θρασύβουλος.



Η συγκρότηση και επάνδρωση της ολοκληρώθηκε στις 19 Ιουνίου, οπότε η Ταξιαρχία μεταφέρθηκε στην Τρίπολη του Λιβάνου, στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ορεινού Αγώνα (ΚΕΟΑ), για σύντομη εκπαίδευση σε αντικείμενα ορεινού αγώνα και προετοιμασία της με προοπτική τη συμμετοχή της στις επιχειρήσεις των Συμμάχων στην Ιταλία. Η εκπαίδευση και η συμπλήρωση της στην εμπόλεμη σύνθεση ολοκληρώθηκαν στις 28 Ιουλίου 1944.









Η Μεταφορά της III Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας στην Ιταλία




Από τις 28 Ιουλίου 1944, σύμφωνα με διαταγή του ΓΣΔΜΑ, άρχισε η προώθηση του υλικού της Ταξιαρχίας στο λιμένα της Βηρυτού, για τη φόρτωση του σε πλοία. Το προσωπικό της άρχισε να μεταφέρεται σιδηροδρομικώς, από το πρωί της 4ης Αυγούστου, στο λιμένα της Χάιφα.

Η μετακίνηση της Ταξιαρχίας έγινε από το ολλανδικό υπερωκεάνιο 'Ρουίς', το οποίο απέπλευσε από το λιμένα της Χάιφας στις 04:45 της 7ης του μηνός, με προορισμό τον Τάραντα της Ιταλίας, όπου έφτασε το πρωί της 11ης Αυγούστου 1944.

Κατόπιν μετακινήθηκε στην περιοχή του Σπολέτο, και τέθηκε τακτικώς υπό τις διαταγές της 2ης Νεοζηλανδικής Μεραρχίας του Στρατηγού Weir (Γουέιρ). Στις 28 Αυγούστου, αφού ενισχύθηκε με τρεις ουλαμούς Μεταφορών από τη Μεραρχία διατάχθηκε απ' αυτή να προωθηθεί στη ζώνη των πρόσω.













Η Είσοδος της III Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας στον Αγώνα




Στις 3 Σεπτεμβρίου, η III EOT άλλαξε τακτική υπαγωγή, τέθηκε υπό τις διαταγές της 5ης Καναδικής Μεραρχίας ως εφεδρική της και διατάχθηκε να μετακινηθεί στην περιοχή της Σάντα Μαρία Πιετραφίττα, οκτώ χιλιόμετρα από τη γραμμή του μετώπου. Το μεσημέρι της 7ης Σεπτεμβρίου ο Διοικητής της Ταξιαρχίας κλήθηκε στο Στρατηγείο της 1ης Καναδικής Μεραρχίας, προκειμένου να ενημερωθεί για την τακτική κατάσταση και την αποστολή του. Σύμφωνα με αυτή, η Ταξιαρχία έπρεπε να κινηθεί τη νύχτα 8/9 Σεπτεμβρίου και να αντικαταστήσει την 3η Καναδική Ταξιαρχία, που είχε εγκατασταθεί αμυντικώς βορειοδυτικά της πόλεως Καττόλικα. Αποστολή της ήταν να καλύπτει το δεξιό πλευρό της 1ης Καναδικής Μεραρχίας, κατά την επίθεση που σχεδιαζόταν να ενεργήσει η τελευταία προς την κατεύθυνση του Ρίμινι.













Η Μάχη του Ρίμινι (14-21 Σεπ. 1944)




Τη νύχτα 13/14 Σεπτεμβρίου, η 1η Καναδική Μεραρχία συγκεντρώθηκε στην περιοχή νότια του ποταμού Μαράνο, για να επιτεθεί στις 06:30 της 14ης Σεπτεμβρίου. Η III EOT διατάχθηκε να ενεργήσει νυχτερινή επίθεση στις 02:00 της ίδιας ημέρας, σε συνδυασμό με την 3η Καναδική Ταξιαρχία, η οποία θα ενεργούσε στο αριστερό πλευρό της. Η κίνηση των τμημάτων της Ταξιαρχίας για την κατάληψη της βάσεως εξορμήσεως άρχισε τις τελευταίες νυχτερινές ώρες 13/14 Σεπτεμβρίου



Η επίθεση της Ταξιαρχίας άρχισε στις 16:00 της 20ής Σεπτεμβρίου με το Ι Τάγμα μετά από δεκάλεπτο βομβαρδισμό πυροβολικού. Με την υποστήριξη των αρμάτων μάχης και με σκληρό αγώνα κατέλαβε τη Σάντα Μαρία ντε λε Κολονέλε. Ακολούθησε στις 16:30 η επίθεση του II Τάγματος με την υποστήριξη πυροβολικού και αρμάτων μάχης. Το Τάγμα, πολεμώντας ηρωικά, ανέτρεψε τις εχθρικές αντιστάσεις στον τομέα του και στις 2000 προωθήθηκε 1.200 μέτρα νοτιοανατολικά του Ρίμινι, καταλαμβάνοντας τον πρώτο αντικειμενικό σκοπό της ημέρας αυτής.



Το Ρίμινι έπεσε τελικά στις 09:00 της 21ης Σεπτεμβρίου 1944. Η κατάληψη του ήταν το έπαθλο δεκαπενθήμερου αγώνα της III EOT εναντίον εχθρού που είχε ισχυρή αμυντική οργάνωση και έδωσε σκληρή μάχη από σπίτι σε σπίτι και από πολυβολείο σε πολυβολείο διεκδικώντας με πείσμα το έδαφος.

Τις απογευματινές ώρες της 21ης Σεπτεμβρίου έγινε στην πλατεία της πόλεως τελετή, με την παρουσία αντιπροσωπειών των μονάδων της Ελληνικής Ταξιαρχίας και των καναδικών και νεοζηλανδικών μονάδων, για να αποδοθούν τιμές στην πολεμική σημαία του II Τάγματος, που πρώτο εισήλθε στο Ρίμινι. Από το γεγονός αυτό, η ΙΙΙ ΕΟΤ ονομάστηκε έκτοτε «Ταξιαρχία Ρίμινι».



Ο Διοικητής των Συμμαχικών Στρατευμάτων Στρατηγός Αλεξάντερ σε έκθεση του με τον τίτλο 'Οι Σύμμαχοι Στρατοί στην Ιταλία από τις 3 Σεπτεμβρίου 1943 μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου 1944' σημειώνει για τη δράση της III EOT τα εξής: 'Στις 20 Σεπτεμβρίου, έπειτα από πάλη χωρίς ελπίδα, εκκαθαρίσθηκε το Σαν Φορτουνάτο και στη διάρκεια της νύχτας οι Έλληνες, υπό τη διοίκηση της 1ης Καναδικής Μεραρχίας, εισήλθαν στο Ρίμινι. Ήμουνα ευτυχής, γιατί η επιτυχία αυτή είχε τόσο έγκαιρα λαμπρύνει τα πεπρωμένα της ηρωικής αυτής χώρας, που ήταν η μόνη μαχόμενη σύμμαχος στο πλευρό μας σε στιγμές ζοφερές και γιατί μία νέα νίκη στην Ιταλία είχε προστεθεί στη δόξα που αποκτήθηκε στα βουνά της Αλβανίας'.



Απώλειες της III Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχία κατά τις επιχειρήσεις










Α/Α ΒΑΘΜΟΣ ΝΕΚΡΟΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ ΣΥΝΟΛΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
1 ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ 10 23 33
2 ΟΠΛΙΤΕΣ 106 293 399

ΣΥΝΟΛΟ 116 316 432








Πηγή



'Ελληνικός Στρατός στη Μέση Ανατολή' (Ελ Αλαμέιν - Ρίμινι - Αιγαίο), Αθήνα 1996,ΓΕΣ/ΔΙΣ



http://ellas-andyindy.blogspot.com



http://www.geetha.mil.gr

"
read more

Βρήκαν 37 τάφους με αρχαίους θησαυρούς στη Μακεδονία.!!!


Αλλους 37 αρχαίους τάφους με πλούσια κτερίσματα, χρυσά, χάλκινα, σιδερένια, γυάλινα και πήλινα αντικείμενα αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη κατά τη φετινή έρευνα στο Αρχοντικό Πέλλας.
Οι τάφοι που εντοπίστηκαν -συνολικά από το 2000 έχουν ανασκαφεί πάνω από 1.000 ταφές- χρονολογούνται από την ύστερη εποχή του σιδήρου έως τα πρώιμα ελληνιστικά χρόνια (περίπου από 650 έως 280 π.Χ.), ενώ η....
σωστική ανασκαφή στο δυτικό νεκροταφείο τελεί υπό την εποπτεία των αρχαιολόγων Παύλου και Αναστασίας Χρυσοστόμου, της ΙΖ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.

Από τις ανδρικές ξεχωρίζει πλούσια ταφή πολεμιστή, που χρονολογείται στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Ο νεκρός ήταν κτερισμένος με χάλκινο κράνος, διακοσμημένο με χρυσές ταινίες γύρω από το άνοιγμα του προσώπου, σιδερένια όπλα, χρυσό δακτυλίδι, χρυσό επιστόμιο και χρυσό χειρόκτιο (γάντι), χρυσά ελάσματα για την επένδυση των υποδημάτων και χρυσές ταινίες για το στόλισμα του νεκρικού ενδύματος.

Επίσης, στον τάφο εντοπίστηκαν σιδερένιες περόνες, η μία από τις οποίες έχει χρυσή επένδυση στην κεφαλή, σιδερένια ομοιώματα δίτροχης αγροτικής άμαξας, χάλκινα αγγεία (δύο λέβητες και δώδεκα φιάλες), πήλινο κορινθιακό εξάλειπτρο και οκτώ πήλινα πλαστικά αγγεία (ένα σε σχήμα κεφαλής κριαριού, τέσσερα όρθιων κορών, δύο καθιστού Αδη και ένα μεγάλου όρθιου δαίμονα).
Από τις γυναικείες ταφές ενδιαφέρον έχει η καύση κοριτσιού σε πήλινη σταμνοειδή πυξίδα (είδος αγγείου), κτερισμένη με χρυσά, αργυρά και σιδερένια κοσμήματα, χρυσό επιστόμιο και γυάλινο μυροδοχείο.

Πηγή: http://www.ethnos.gr/
read more

Aυτοκτονία στην Αρχαία Ελλάδα : Ηταν αποδεκτή ;


Στην αρχαία Ελλάδα

υπήρχε νόμος σύμφωνα με τον όποιο οι αυτόχειρες δεν τύχαιναν της ίδιας ταφής όπως οι άλλοι, των όποιων η ζωή τελείωνε φυσιολογικά, αλλά εθάπτονταν εκτός του κοινού νεκροταφείου.Mάλιστα οι Αρχαίοι ειχαν και εναν ...

....αλλο νόμο συμφωνα με τον οποίο οι Αυτόχειρες Θάβονταν χωρίς το χέρι τους, το όποιο το οποίο τους το εκοβαν και το έθαβαν χωριστά από το άλλο σώμα γιατί θεωρούσαν πως κράτησε το φονικό όργανο και επέφερε τα βίαια και θανάσιμα κτυπήματα και τελικά τον θάνατο τους.

ΧΩΡΙΣ ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ

Ακόμη, ο αυτόχειρας εθεωρείτο και ανάξιος να έχει σήμα (= ταφόπλακα) που να αναγράφει το όνομα του, ώστε κανένας να μη γνωρίζει ποιος κείται στον συγκεκριμένο τάφο. Και τούτο γιατί οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν μέγα παράπτωμα την αυτοκτονία και για λόγους θρησκευτικούς και για λόγους πολιτικούς (Πυθαγόρειοι, Πλάτων, Αριστοτέλης κ. α.). Ανάλογη ήταν η στάση προς τους αυτοκτονούντες και των άλλων λαών της αρχαιότητας.

"
read more

Τα "Τύμπανα του Εβρου" : Μύθος η Πραγματικότητα ;


Σίγουρα οσοι εχετε παει Φαντάροι

Θα εχετε ακούσει την ιστορία με τα 'τύμπανα του Εβρου'.Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν την ιστορία τη στιγμή που επιχειρείται ...

....διακίνηση έμψυχου ή άψυχου «υλικού» απο τον έβρο παράνομα ( ναρκωτικά, όπλα, λαθρομετανάστες κτλ) δίνεται σύνθημα από τους λαθρέμπορους μέσω χτυπήματος τυμπάνων ώστε οι φαντάροι που φυλάνε σκοπιά να μην προβούν σε αναγνώριση των αγνώστων, να μην σταματήσουν τους υπόπτους και γενικά να κάνουν αυτό που λέμε «τα στραβά μάτια» ώστε να αποφευχθεί μια πιθανή σύγκρουση που θα οδηγήσει σε ανθρώπινες απώλειες.

ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΗΝΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ;

Χωρις να μπορούμε να αποκλείσουμε πως ενα τετοιο περιστατικό ισως συνέβη στο Παρελθόν η παραπάνω ιστορία ειναι περισσότερο 'Μύθος' παρά πραγματικότητα.πολλές μαρτυρίες φαντάρων που υπηρέτησαν στον Έβρο αρνούνται τόσο το άκουσμα των μυστηριωδών τυμπάνων όσο και τη διακίνηση του «απαγορευμένου υλικού» κατά τη διάρκειά της φύλαξής τους στην περιοχή.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ;

Στην Τουρκική πλευρά του Εβρου την περίοδο του ραμαζανιου, οι μουσουλμανοι δεν τρωνε τίποτα κατα τη διάρκεια της μέρας και τρώνε το πρώτο γεύμα μόλις πέσει ο ήλιος (το λεγόμενο ιφταρ). Επειδή φυσικά δεν μπορούν να αντεξουν μονο με ενα γεύμα όλη τη μέρα, ξυπνάνε μέσα στη νύχτα (γύρω στις 4-5 το πρωί -ανάλογα και με την εποχή) και τρώνε το δεύτερο γεύμα πριν ξημερώσει.
Για να ξυπνήσουν οι ανθρωποι, υπάρχει εθιμο με νταουλτζήδες που γυρνάνε στις γειτονιες και ξυπνάνε με αυτον τον τροπο(σ.σ. χτύπημα «τυμπάνων») τον κοσμο για να σηκωθει να φαει. Αν και αυτο πλεον εχει ατονησει στις μεγαλες πολεις, στα χωρια οπου και υπαρχουν συντηριτικότεροι μουσουλμανοι γίνεται ακόμα.Αυτά τα τυμπανα ακούνε οι Φαντάροι στην Σκοπια τους και τιποτα αλλο.

"
read more

Ο Προεδρος της Δημοκρατίας και η Κρητική Βεντέτα !


Ο Χρήστος Σαρτζετάκης

ειναι Ελληνας Πολιτικός και διετέλεσε Προεδρος της Δημοκρατίας την Περίοδο 1985 - 1990. Ποσοι ομως γνωρίζετε πως η εκλογή του σαν προέδρου της Δημοκρατίας ειχε σαν αποτέλεσμα να λήξει μια απο τις ποιό αιματηρές και πολύχρονες βεντέτες της Κρήτης ;Η πιο σφοδρή ...

....και αιματηρή βεντέτα που γνώρισε η Κρήτη ήταν αυτή μεταξύ των οικογενειών Σαρτζετάκη και Πεντάρη στα Χανιά.

Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΒΕΝΤΕΤΑΣ

Η διάρκειά της έφτασε τα 70 χρόνια, ενώ πολλοί από τους άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενους αναζήτησαν καταφύγιο σε άλλες περιοχές της Ελλάδας μακριά από την Κρήτη. Από το 1910 οι δύο οικογένειες φόνευαν διαδοχικά μέλη η μία της άλλης για κτηματικές διαφορές.

Η ΛΗΞΗ ΤΗΣ ΒΕΝΤΕΤΑΣ

Η βεντέτα έληξε σιωπηρά το 1985 αφού είχε μετρήσει πάνω από 60 θύματα. Αιτία υπήρξε η διαμεσολάβηση ανθρώπων με κύρος, και συγκεκριμένα το ότι ο βουλευτής Ευάγγελος Πεντάρης, απόγονος των μεν, ψήφισε για πρόεδρο της δημοκρατίας τον απόγονο των δε Χρήστο Σαρτζετάκη.

Αποσπάσματα απο tvxs.gr

"
read more

Exει πλάκα : Ανθελληνικές ιστοσελίδες για την Μακεδονία


Ορισμένες φορές

Διαφορες Ανθελληνικές ιστοσελίδες
εχουν πολύ πλακα και οποιος τις διαβάζει και γνωρίζει ιστορία απλώς σκάει στα γέλια. Ετσι λοιπόν καποιες Ιστοσελίδες ελείψη πραγματικών στοιχείων γράφουν μπούρδες για γέλια μιλάμε.Διαβάστε τι λέει μια ιστοσελίδα για την Μακεδονική γλωσσα και οτι ποτέ δεν υπήρξε Ελληνική : ...

....



ΤΙ ΛΕΝΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ;

H ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ


Η αρχαιομακεδονική γλώσσα έχει μικρή σχέση με την Σλαβική, και καμμία με την Ελληνική. Ανήκει στον Θρακοϊλλυρικό κλάδο των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών.

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΥΓΓΕΝΕΥΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΛΛΥΡΙΚΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Oι περισσότεροι γλωσσολόγοι δέχονται πως συγγενεύει περισσότερο με την αρχαία Ιλλυρική έχοντας πάρει αρκετά στοιχεία της προϊστορικής Φρυγικής γλώσσας. Οι Φρύγες ένας Ινδοευρωπαϊκός λαός κατοικούσε επί 2 χιλιετηρίδες στα μετέπειτα Μακεδονικά εδάφη.(Γιά περισσότερες πληροφορίες http://indoeuro.bizland.com ).

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΔΕΝ ΔΙΕΘΕΤΕ ΑΛΦΑΒΗΤΟ

Επειδή η αρχαιομακεδονική γλώσσα δεν διέθετε αλφάβητο και στερείτο γραπτής έκφρασης, δεν διασώθηκαν κείμενα αυτής. Δεν υπάρχει ούτε μία Μακεδονική επιγραφή, ούτε ένα Μακεδονικό κείμενο. Η Μακεδονική γλώσσα έχει εκλείψει ακολουθώντας την μοίρα όλων των αρχαίων γλωσσών που δεν ανέπτυξαν αλφάβητο. Διασώζονται μόνον 120 Μακεδονικές λέξεις αποθησαυρισμένες στο λεξικό του Ησύχιου (5ος αι. μΧ).
Διασώζονται ακόμα 350 ονόματα ανθρώπων, μηνών, θεών κλπ που στο σύνολό τους χαρακτηρίζονται ως Μακεδονικά. Δεν διασώθηκαν γραμματικοί κανόνες και συντακτικό. Η εκλείψασα αρχαία Μακεδονική γλώσσα σχετίζεται ελάχιστα με την σημερινή γλώσσα της Δημοκρατίας Μακεδονίας που αποτελεί την δυτική διάλεκτο της Βουλγαρικής γλώσσας.

Η ΣΤΗΛΗ ΤΗΣ ΡΟΖΕΤΑΣ

Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, στην Αίγυπτο των Μακεδονικής καταγωγής Πτολεμαίων, διασώθηκαν δείγματα Μακεδονικής γραφής στην περίφημη στήλη της Ροζέττας που ανακαλύφθηκε το 1801 στο Δέλτα του Νείλου από τον στρατό του Ναπολέοντα. Η στήλη της Ροζέτας ανατρέπει τα αρχαιολογικά δεδομένα καθώς καταδεικνύει ότι στην Μακεδονική Αίγυπτο των Πτολεμαίων αναπτύχθηκε μία μορφή της σπάνιας Μακεδονικής γραφής η οποία ήταν διαφορετική από την Ελληνική Περισσότερα

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΔΕΝ ΑΝΕΔΕΙΞΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ

Η Μακεδονία δεν ανέδειξε πνευματικούς άντρες. Ο Αριστοτέλης και ο Δημόκριτος ήσαν έποικοι από την Ελλάδα, κάτοικοι παραλιακών Ελληνικών αποικιών που καταλήφθηκαν στα μέσα του 4ου πΧ αι. από τον Φίλιππο. Ολα τα αρχαία κείμενα σχετικά με την Μακεδονία γράφηκαν από Ελληνες και Λατίνους συγγραφείς. Δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές γραμμένες από Μακεδόνες συγγραφείς.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ειπαμε ελείψη επιχειρημάτων ο καθενας μπορεί να λέει οτι μπούρδες θελει.



"
read more